فانوسهاي خاموش

خوشبختي

پارسا — Thu, 09 Sep 2010 12:32:00 GMT

خوشبختي ما در سه جمله است : تجربه از ديروز ، استفاده از امروز و اميد به فردا ....

ولي ما با سه جمله ديگر زندگيمان را تباه مي کنيم : حسرت ديروز ، اتلاف امروز و ترس از فردا

آموختن

پارسا — Thu, 09 Sep 2010 12:21:00 GMT

وقتي راه رفتن آموختي، دويدن بياموز. و دويدن که آموختي ، پرواز را.

راه رفتن بياموز، زيرا راه هايي که مي روي جزيي از تو مي شود و سرزمين هايي که مي پيمايي بر مساحت تو اضافه مي کند.

دويدن بياموز ، چون هر چيز را که بخواهي دور است و هر قدر که زودباشي، دير.

و پرواز را ياد بگير نه براي اينکه از زمين جدا باشي، براي آن که به اندازه فاصله زمين تا آسمان گسترده شوي.

من راه رفتن را از يک سنگ آموختم ، دويدن را از يک کرم خاکي و پرواز را از يک درخت.

بادها از رفتن به من چيزي نگفتند، زيرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمي شناختند! پلنگان، دويدن را يادم ندادند زيرا آنقدر دويده بودند که دويدن را از ياد برده بودند.

پرندگان نيز پرواز را به من نياموختند، زيرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشي سپرده بودند!

اما سنگي که درد سکون را کشيده بود، رفتن را مي شناخت و کرمي که در اشتياق دويدن سوخته بود، دويدن را مي فهميد و درختي که پاهايش در گل بود، از پرواز بسيار مي دانست!

آنها از حسرت به درد رسيده بودند و از درد به اشتياق و از اشتياق به معرفت.

***

وقتي رفتن آموختي ، دويدن بياموز. ودويدن که آموختي ، پرواز را.. راه رفتن بياموز زيرا هر روز بايد از خودت تا خدا گام برداري. دويدن بياموز زيرا چه بهتر که از خودت تا خدا بدوي. و پرواز را يادبگير زيرا بايد روزي از خودت تا خدا پر بزني.

فرياد

پارسا — Wed, 08 Sep 2010 12:02:00 GMT

حرفي براي فرياد، چون غسل در تن باد
مانند شبنمي بر، گلبرگهاي ميعاد
يک شعر ز غم گرفتن، در قحطي شکفتن
يک شکوه نامه از من، از خود به خود نوشتن
اشکي به پاکي رود، جاري شد و بياسود
از تن خسته کم کرد، اما به درد افزود
بغض شکسته بي باک، مي ريخت بر تن خاک
گذشته، اما در ياد، مونده يه شعر غمناک
هر برگ ياد درديست، هر سطر ياد اشکيست
هر حرف نانوشته، ياد يه مرگ سمي است
در هر کلام خسته، درياي غم نشسته
اين شعر خيسو بنگر، از غم من شکسته